بیمارانی که برای شیمی‌درمانی مراجعه می‌کنند، ممکن است متوجه شوند پیش از تزریق داروی اصلی، چند داروی دیگر به‌صورت خوراکی یا وریدی دریافت می‌کنند. این داروها که معمولاً پیش‌دارو یا Premedication نامیده می‌شوند، بخشی از برنامه مراقبت حمایتی در بعضی رژیم‌های شیمی‌درمانی هستند.
پیش‌داروهای شیمی‌درمانی با هدف کاهش احتمال یا شدت برخی عوارض قابل پیش‌بینی مانند تهوع و استفراغ، واکنش‌های حساسیتی هنگام انفوزیون و بعضی عوارض اختصاصی داروها استفاده می‌شوند.
با این حال، تمام بیماران به پیش‌داروهای یکسان نیاز ندارند. نوع و مقدار دارو به رژیم شیمی‌درمانی، خطر ایجاد عارضه، سابقه پزشکی و واکنش بیمار در دوره‌های قبلی بستگی دارد.
همچنین پیش‌داروها نمی‌توانند تمام عوارض شیمی‌درمانی را پیشگیری کنند و مصرف آن‌ها بدون بررسی پزشکی مناسب نیست.
در این مقاله، مهم‌ترین گروه‌های پیش‌دارویی، نقش آن‌ها در کاهش عوارض و نکاتی را که بیمار باید پیش از شروع درمان بداند، بررسی می‌کنیم.
پیش‌داروهای شیمی‌درمانی چیست؟
Premedication به داروهایی گفته می‌شود که پیش از داروی اصلی یا در چارچوب برنامه مشخص درمان تجویز می‌شوند.
هدف ممکن است جلوگیری از یک عارضه قابل پیش‌بینی یا کاهش شدت آن باشد.
برای مثال، بعضی رژیم‌های شیمی‌درمانی احتمال بالایی برای ایجاد تهوع و استفراغ دارند و به داروهای ضدتهوع پیشگیرانه نیاز پیدا می‌کنند.
برخی داروهای دیگر مانند پاکلیتاکسل ممکن است با خطر واکنش حساسیتی هنگام انفوزیون همراه باشند و برای آن‌ها پیش‌داروهای اختصاصی در نظر گرفته شود.
آیا پیش‌داروها بخشی از درمان سرطان هستند؟
این داروها معمولاً نقش حمایتی دارند.
یعنی هدف اصلی آن‌ها ازبین‌بردن مستقیم سلول‌های سرطانی نیست؛ بلکه کمک می‌کنند درمان اصلی با تحمل و ایمنی بهتری انجام شود.
البته بعضی داروها، مانند کورتیکواستروئیدها، بسته به بیماری و رژیم درمان ممکن است نقش‌های دیگری نیز داشته باشند.
بنابراین باید میان کاربرد حمایتی و نقش درمانی یک دارو در شرایط مختلف تفاوت قائل شد.
چرا پیشگیری از عوارض شیمی‌درمانی اهمیت دارد؟
تهوع شدید، استفراغ مکرر یا واکنش‌های انفوزیونی می‌توانند موجب ناراحتی قابل توجه بیمار شوند.
در بعضی شرایط، این عوارض ممکن است به درمان حمایتی بیشتر، مراجعه به مرکز درمان یا تغییر برنامه شیمی‌درمانی نیاز داشته باشند.
پیشگیری مناسب می‌تواند به کنترل بهتر علائم و حفظ کیفیت زندگی کمک کند.
اما کاهش احتمال عوارض به معنی تضمین نبود آن‌ها نیست.
داروهای ضدتهوع پیش از شیمی‌درمانی چگونه انتخاب می‌شوند؟
انتخاب داروی ضدتهوع به خطر تهوع‌زایی رژیم درمانی وابسته است.
طبق راهنمای MASCC/ESMO در سال ۲۰۲۳، داروهای ضدسرطان از نظر احتمال ایجاد تهوع و استفراغ در گروه‌های مختلف قرار می‌گیرند.
این گروه‌ها معمولاً شامل خطر کمینه، کم، متوسط و بالا هستند.
برنامه پیشگیری برای هر گروه یکسان نیست.
برای مثال، در بعضی رژیم‌های با خطر بالا، ترکیبی از چند داروی ضدتهوع توصیه می‌شود.
در مقابل، برای درمان‌هایی با خطر بسیار پایین ممکن است داروی ضدتهوع پیشگیرانه روتین ضرورت نداشته باشد.
مهم‌ترین گروه‌های پیش‌داروی شیمی‌درمانی
گروه دارویی | کاربرد احتمالی |
آنتاگونیست‌های گیرنده 5-HT3 | پیشگیری از تهوع و استفراغ |
آنتاگونیست‌های گیرنده NK1 | بخشی از برنامه پیشگیری در بعضی رژیم‌های پرخطر |
کورتیکواستروئیدها | بخشی از پیشگیری ضدتهوع یا کاهش برخی واکنش‌های دارویی |
اولانزاپین | بخشی از برنامه ضدتهوع در برخی رژیم‌ها |
آنتی‌هیستامین‌ها | کاهش خطر بعضی واکنش‌های حساسیتی هنگام انفوزیون |
داروهای حمایتی اختصاصی | پیشگیری از عارضه مشخص مرتبط با یک دارو |
این جدول برای توضیح نقش داروهاست و به معنی ضرورت استفاده هم‌زمان از همه آن‌ها نیست.
آنتاگونیست‌های 5-HT3 چه کاربردی دارند؟
داروهایی مانند اوندانسترون و پالونوسترون از این گروه هستند.
این داروها با اثر بر گیرنده‌های سروتونین در مسیرهای مرتبط با تهوع و استفراغ، به پیشگیری از علائم کمک می‌کنند.
نوع دارو و زمان مصرف به رژیم شیمی‌درمانی وابسته است.
در بعضی بیماران، داروی ضدتهوع باید پیش از شیمی‌درمانی تجویز شود و برنامه پس از درمان نیز ممکن است ادامه پیدا کند.
آیا داروی ضدتهوع فقط هنگام احساس تهوع مصرف می‌شود؟
نه همیشه.
یکی از اصول مهم پیشگیری از تهوع ناشی از شیمی‌درمانی، مصرف دارو طبق برنامه تجویزشده پیش از شروع علائم است.
داروهای پیشگیرانه با داروهایی که برای تهوع ایجادشده یا مقاوم استفاده می‌شوند، ممکن است متفاوت باشند.
بیمار نباید بدون هماهنگی، برنامه پیشگیری را به مصرف دارو فقط هنگام بروز تهوع تغییر دهد.
داروهای NK1 چه نقشی دارند؟
داروهایی مانند آپرپیتانت و فوس‌آپرپیتانت از آنتاگونیست‌های گیرنده NK1 هستند.
این داروها در بعضی رژیم‌های با خطر متوسط یا بالا به همراه داروهای دیگر برای کاهش تهوع و استفراغ استفاده می‌شوند.
اهمیت این گروه به‌ویژه در برخی برنامه‌های پیشگیری از تهوع و استفراغ تأخیری مطرح است.
با این حال، همه رژیم‌های شیمی‌درمانی به این داروها نیاز ندارند.
همچنین بعضی داروهای این گروه ممکن است با سایر داروها تداخل داشته باشند.
بنابراین بررسی داروهای هم‌زمان اهمیت دارد.
نقش دگزامتازون در پیش‌داروهای شیمی‌درمانی چیست؟
دگزامتازون یک داروی کورتیکواستروئیدی است.
این دارو ممکن است در برنامه پیشگیری از تهوع و استفراغ یا کاهش خطر بعضی واکنش‌های دارویی استفاده شود.
همچنین در بعضی رژیم‌های شیمی‌درمانی نقش اختصاصی دیگری دارد.
آیا دگزامتازون برای همه بیماران لازم است؟
خیر.
انتخاب آن به نوع داروی ضدسرطان و پروتکل درمان بستگی دارد.
برای مثال، طبق راهنمای MASCC/ESMO در سال ۲۰۲۳، در بعضی رژیم‌های پرخطر از دگزامتازون به‌عنوان بخشی از برنامه چنددارویی ضدتهوع استفاده می‌شود.
اما مدت تجویز و نیاز به ادامه آن در روزهای بعد برای همه رژیم‌ها یکسان نیست.
عوارض احتمالی دگزامتازون چیست؟
دگزامتازون ممکن است با افزایش موقت قند خون، اختلال خواب، تغییر خلق یا ناراحتی معده همراه باشد.
در بعضی بیماران، این موضوع به‌ویژه در صورت وجود دیابت اهمیت دارد.
بیمار باید درباره سابقه دیابت، مشکلات روان‌پزشکی یا سایر بیماری‌های مهم به تیم درمان اطلاع دهد.
قطع یا تغییر دوز دارو نیز باید طبق دستور پزشک باشد.
اولانزاپین در شیمی‌درمانی چه کاربردی دارد؟
اولانزاپین دارویی است که کاربردهای پزشکی مختلفی دارد و در بعضی برنامه‌های پیشگیری از تهوع و استفراغ شیمی‌درمانی نیز استفاده می‌شود.
راهنمای MASCC/ESMO در سال ۲۰۲۳، اولانزاپین را در ترکیب چنددارویی بعضی رژیم‌های پرخطر توصیه کرده است.
اما مقدار و زمان مصرف باید طبق پروتکل و وضعیت بیمار تعیین شود.
آیا اولانزاپین باعث خواب‌آلودگی می‌شود؟
بله، خواب‌آلودگی از عوارض احتمالی آن است.
به همین دلیل، زمان مصرف و خطر اختلال هوشیاری یا تعادل باید در نظر گرفته شود.
در بیمارانی که داروهای آرام‌بخش دیگر نیز مصرف می‌کنند، بررسی تداخل و اثر تجمعی اهمیت بیشتری دارد.
بیمار نباید پس از مصرف داروی خواب‌آور بدون اطمینان از توانایی خود رانندگی کند.
پیش‌داروهای ضدحساسیت در شیمی‌درمانی چیست؟
بعضی داروهای ضدسرطان ممکن است هنگام تزریق موجب واکنش حساسیتی یا واکنش مرتبط با انفوزیون شوند.
برای کاهش این احتمال، ممکن است از داروهایی مانند آنتی‌هیستامین‌ها و کورتیکواستروئیدها استفاده شود.
انتخاب این داروها به نوع داروی اصلی و پروتکل مرکز بستگی دارد.
برای مثال، در برخی رژیم‌های حاوی تاکسان‌ها، پیش‌داروهای اختصاصی توصیه می‌شوند.
اما استفاده از داروهای ضدحساسیت به معنی حذف کامل احتمال واکنش نیست.
چرا قبل از پاکلیتاکسل پیش‌دارو داده می‌شود؟
پاکلیتاکسل یکی از داروهای شیمی‌درمانی خانواده تاکسان‌هاست.
برخی فرمولاسیون‌های این دارو می‌توانند با واکنش‌های حساسیتی مرتبط با انفوزیون همراه باشند.
طبق راهنمای eviQ، پیش‌داروهای مورد استفاده ممکن است شامل کورتیکواستروئید و آنتاگونیست گیرنده H1 باشند.
کاربرد داروی H2 در کنار این ترکیب نیز در مطالعات جدید بررسی شده و شواهد، ضرورت استفاده روتین از آن را برای همه برنامه‌های پاکلیتاکسل تأیید نمی‌کنند.
همچنین راهنمای eviQ تأکید دارد که برنامه پیش‌دارویی ممکن است میان مراکز و فرمولاسیون‌های دارو متفاوت باشد.
بنابراین نباید برای همه بیماران یک نسخه ثابت اعلام کرد.
آیا پیش‌داروی ناب‌پاکلیتاکسل با پاکلیتاکسل یکسان است؟
خیر، لزوماً.
ناب‌پاکلیتاکسل نوعی فرمولاسیون متفاوت پاکلیتاکسل است.
طبق راهنمای eviQ، پیش‌داروی روتین ضدحساسیت برای ناب‌پاکلیتاکسل معمولاً لازم نیست؛ مگر آنکه شرایط اختصاصی، مانند سابقه بعضی واکنش‌ها، ضرورت آن را مطرح کند.
این مثال نشان می‌دهد که حتی داروهایی با ماده فعال مشابه نیز ممکن است برنامه حمایتی متفاوتی داشته باشند.
پیش‌داروی دوستاکسل چه هدفی دارد؟
دوستاکسل از دیگر داروهای خانواده تاکسان است.
در بعضی رژیم‌های حاوی دوستاکسل، کورتیکواستروئیدها برای کاهش احتمال و شدت بعضی واکنش‌های حساسیتی و احتباس مایعات استفاده می‌شوند.
زمان شروع دارو ممکن است پیش از روز تزریق اصلی باشد.
به همین دلیل، اگر برای بیمار داروی خوراکی از روز قبل تجویز شده است، باید دستور دقیق آن را بداند.
آیا پیش‌داروها همیشه از واکنش حساسیتی جلوگیری می‌کنند؟
خیر.
حتی با دریافت پیش‌داروهای مناسب، واکنش مرتبط با انفوزیون ممکن است رخ دهد.
به همین دلیل، تیم پرستاری هنگام تزریق داروهای دارای خطر واکنش، وضعیت بیمار را بررسی می‌کند.
علائمی مانند تنگی نفس، فشار قفسه سینه، تورم صورت، کهیر یا سرگیجه شدید باید فوراً گزارش شوند.
در صورت بروز واکنش، تیم درمان ممکن است تزریق را متوقف کرده و اقدامات لازم را انجام دهد.
آیا پیش‌داروها مانع ریزش مو می‌شوند؟
به‌طور کلی، پیش‌داروهای رایج ضدتهوع و ضدحساسیت برای پیشگیری از ریزش مو طراحی نشده‌اند.
ریزش مو به نوع داروی ضدسرطان و ویژگی‌های بیمار بستگی دارد.
روش‌هایی مانند خنک‌سازی پوست سر ممکن است در بعضی بیماران و بعضی رژیم‌ها مورد بررسی قرار گیرند.
اما این روش‌ها نیز برای همه افراد مناسب نیستند.
آیا پیش‌داروها از تمام عوارض شیمی‌درمانی جلوگیری می‌کنند؟
خیر.
شیمی‌درمانی ممکن است بر بافت‌ها و اندام‌های مختلف اثر بگذارد.
برای مثال، کاهش سلول‌های خونی، نوروپاتی محیطی، آسیب کلیوی یا مشکلات قلبی ممکن است با بعضی رژیم‌ها ارتباط داشته باشند.
برای پیشگیری یا پایش این عوارض، راهبردهای اختصاصی وجود دارد.
اما یک مجموعه پیش‌دارویی واحد نمی‌تواند از تمام عوارض احتمالی پیشگیری کند.
چرا برنامه پیش‌دارویی بیماران با هم متفاوت است؟
نوع سرطان به‌تنهایی تعیین‌کننده پیش‌دارو نیست.
ممکن است دو بیمار مبتلا به یک نوع سرطان، داروهای شیمی‌درمانی متفاوتی دریافت کنند.
همچنین سابقه تهوع شدید، واکنش انفوزیونی قبلی، بیماری‌های همراه و داروهای مصرفی می‌توانند برنامه حمایتی را تغییر دهند.
بنابراین تفاوت داروهای پیش از تزریق میان بیماران لزوماً نشانه تفاوت در شدت سرطان نیست.
آیا پیش‌داروهای شیمی‌درمانی می‌توانند تداخل دارویی داشته باشند؟
بله.
بعضی داروهای ضدتهوع و ضدحساسیت ممکن است با داروهای دیگر تداخل داشته باشند.
همچنین برخی داروها ممکن است بر هوشیاری، فشار خون، قند خون یا ریتم قلب اثر بگذارند.
به همین دلیل، بیمار باید فهرست کامل داروهای نسخه‌ای، بدون نسخه و مکمل‌های خود را در اختیار تیم درمان قرار دهد.
مصرف خودسرانه داروی ضدتهوع اضافی نیز ممکن است مناسب نباشد.
اگر بیمار پیش‌داروی خوراکی را فراموش کند چه باید کرد؟
اقدام صحیح به نام دارو، زمان مصرف و رژیم درمان بستگی دارد.
برای مثال، بعضی پیش‌داروهای دوستاکسل ممکن است از پیش از روز انفوزیون تجویز شوند.
اگر بیمار یک نوبت را فراموش کند، نباید خودسرانه دوز را دوبرابر کند.
بهتر است پیش از شروع انفوزیون با مرکز شیمی‌درمانی تماس بگیرد تا تیم درمان تصمیم مناسب را اتخاذ کند.
آیا می‌توان پیش‌دارو را پس از چند جلسه بدون عارضه قطع کرد؟
گاهی برنامه پیش‌دارویی بر اساس تحمل بیمار و شواهد اختصاصی یک دارو تغییر می‌کند.
برای مثال، در بعضی برنامه‌های پاکلیتاکسل ممکن است کاهش تدریجی پیش‌دارو پس از جلسات بدون واکنش مورد بررسی قرار گیرد.
اما این موضوع یک توصیه عمومی برای تمام داروها نیست.
قطع یا کاهش پیش‌دارو باید فقط بر اساس پروتکل معتبر و نظر تیم درمان انجام شود.
چه علائمی هنگام تزریق باید فوراً گزارش شوند؟
علائم هشدار می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
تنگی نفس یا خس‌خس ناگهانی
فشار یا درد قفسه سینه
تورم زبان، گلو یا صورت
کهیر گسترده
سرگیجه شدید یا احساس غش
درد غیرعادی و شدید هنگام تزریق
تغییر ناگهانی وضعیت عمومی
گزارش سریع این علائم می‌تواند برای مدیریت واکنش اهمیت زیادی داشته باشد.
بیمار درباره پیش‌داروهای شیمی‌درمانی چه سؤالاتی بپرسد؟
پرسش‌های کاربردی عبارت‌اند از:
چه داروهایی قبل از شیمی‌درمانی دریافت می‌کنم؟
هر دارو برای پیشگیری از چه عارضه‌ای است؟
آیا بعضی داروها باید از روز قبل مصرف شوند؟
کدام داروها ممکن است خواب‌آلودگی ایجاد کنند؟
آیا لازم است پس از درمان همراه داشته باشم؟
اگر داروی پیش‌درمانی را فراموش کنم چه کنم؟
چه علائمی هنگام تزریق نیازمند اطلاع فوری هستند؟
سؤالات متداول
۱. آیا همه بیماران قبل از شیمی‌درمانی داروی ضدتهوع دریافت می‌کنند؟
خیر. نیاز به داروی ضدتهوع به میزان خطر تهوع‌زایی رژیم درمان و شرایط بیمار بستگی دارد. برای بعضی درمان‌های با خطر بسیار پایین، پیشگیری دارویی روتین ممکن است لازم نباشد.
۲. آیا پیش‌داروهای ضدحساسیت احتمال واکنش هنگام شیمی‌درمانی را به صفر می‌رسانند؟
خیر. این داروها ممکن است خطر بعضی واکنش‌ها را کاهش دهند، اما امکان وقوع واکنش همچنان وجود دارد.
۳. اگر پیش‌داروی شیمی‌درمانی را فراموش کنیم، باید چه کنیم؟
باید پیش از شروع درمان با مرکز شیمی‌درمانی تماس بگیرید. نحوه جبران یا تغییر برنامه به نوع دارو و رژیم درمان بستگی دارد و نباید خودسرانه دوز اضافی مصرف شود.
جمع‌بندی
پیش‌داروهای شیمی‌درمانی بخش مهمی از مراقبت حمایتی در بعضی رژیم‌های درمانی هستند.
این داروها ممکن است با هدف پیشگیری از تهوع و استفراغ، کاهش خطر واکنش‌های انفوزیونی یا کنترل عوارض اختصاصی بعضی داروها تجویز شوند.
انتخاب پیش‌دارو به نوع رژیم شیمی‌درمانی، عوامل خطر بیمار و سابقه عوارض قبلی بستگی دارد.
تمام بیماران به داروهای یکسان نیاز ندارند و پیش‌داروها نیز نمی‌توانند تمام عوارض را حذف کنند.
رعایت برنامه تجویز، گزارش علائم غیرعادی و اطلاع‌دادن داروهای مصرفی به تیم درمان از مهم‌ترین اقدامات برای دریافت ایمن‌تر شیمی‌درمانی هستند.
منابع علمی معتبر
۱. Herrstedt J, et al. (۲۰۲۳).
2023 updated MASCC/ESMO consensus recommendations: Prevention of nausea and vomiting following high-emetic-risk antineoplastic agents.
Supportive Care in Cancer.
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38127246/
۲. Scotté F, Schwartzberg L, Iihara H, et al. (۲۰۲۳).
2023 updated MASCC/ESMO consensus recommendations: Prevention of nausea and vomiting following moderately emetic risk antineoplastic agents.
Supportive Care in Cancer, 32, Article 45.
DOI: 10.1007/s00520-023-08222-3
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38114821/
۳. Olver I, Clark-Snow R, Ruhlmann CH, et al. (۲۰۲۳).
2023 updated MASCC/ESMO consensus recommendations: Controlling nausea and vomiting with chemotherapy of low or minimal emetic potential.
Supportive Care in Cancer, 32, Article 37.
DOI: 10.1007/s00520-023-08223-2
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38110581/
۴. Cancer Institute NSW / eviQ. (نسخه آنلاین بررسی‌شده در ۲۰۲۶).
Premedication for prophylaxis of taxane hypersensitivity reactions.
۵. MASCC.
MASCC/ESMO Antiemetic Guidelines – 2023 Update.
دیدگاه‌ها
۰ دیدگاهدیدگاه شما پس از بررسی نمایش داده می‌شود.
هنوز دیدگاهی منتشر نشده است.